Sat nam ji!

Hoe gaat het met je?

Van de week is de opleiding tot NineMinMax Business Yoga Specialist weer begonnen, om 9.30 in de ochtend, om precies te zijn…

Om er te zijn, was voor mij persoonlijk een hele rollercoaster. Graag deel ik waar ik in terecht kwam en hoe ik rustig bleef of heel snel weer rustig was, ondanks alles…

Want er waren wat cruciale dingen, die niet zo gingen zoals ik ze gepland had.

Een van de dingen was dat de camera van mijn laptop het plotseling begeven had en da’s niet zo handig als je een live online training geeft.

Daar kwam nog bij dat mijn man me op zondagavond liet weten dat hij de volgende dag naar Frankrijk moest en helemaal vergeten was dat de opleiding weer begonnen was en hij er voor onze jongste zoon zou zijn.

Even zakte de moed me in mijn schoenen, was ik boos en voelde ik me gekwetst.

Maar ja, daar schiet ik en de deelnemers niets mee op. Dus na een paar lange en diepe ademhalingen, maakte ik mijn rug weer recht en belde een vriendin. Gelukkig was ze vrij en kon ik mijn zoontje bij haar brengen. Met een gerust hart ging ik die nacht slapen.

De volgende ochtend werden de kids om 6.30 wakker.

Dat is een goed begin, dan hebben we genoeg tijd om op tijd op school te zijn!

Terwijl we ons klaarmaken en zitten te ontbijten, belde mijn vriendin weer. Het was zo ongeveer 7.45. Ze zei: “Mijn zoontje was vannacht niet zo lekker en hij is nu erg verkouden, hij gaat niet naar school.” Mijn reactie was, oh nee.. Wat vervelend… Kan ik Harjot wel brengen of heb je dat liever niet… Gelukkig kon ik hem brengen en ik zei tot zo, ben er om 9.00 uur.

Maar het duurde iets langer….

Eerst nog even mijn dochter naar school brengen. Sinds het begin van het schooljaar hebben ze strengere deurregels. Als je een beetje te laat bent, dan moet je buiten wachten totdat iemand de deur open doet. En, je raadt het al, wij waren net een beetje te laat. We waren er om 8.30 en de deur gaat om 8.25 dicht. Gelukkig deed de directeur snel open en zat ze ook snel in de klas, maar het zorgde wel voor een 15 minuten vertraging en we reden pas om 8.47 uit Hoofddorp weg, richting Amsterdam.

De vakanties zijn voorbij, dus we waren niet de enige die naar Amsterdam wilden.

Het ritje, waar ik normaal gesproken 20 minuutjes over doe, duurde nu 40 minuten.

Terwijl ik zo in de file stond, vroeg ik me af waarom dit zo gebeurde. Het was uiteraard een test om te kijken of ik in elke situatie mijn rust en mijn focus kan bewaren. Er gingen allerlei gedachten en gevoelens door me heen. De positieve gedachte die mij bij bleef, was dat als Obama ergens komt, iedereen dan al aanwezig is en hij krijgt een staande ovatie bij binnenkomst.

Dus, dat kon ik ook regelen, die staande ovatie die hoefde niet, maar het gaf me wel een rustig gevoel als alle technische dingen al geregeld waren.

Dus ik belde de inloggegevens door aan mijn vriendin, die de online live training opende, zodat toen wij daar aankwamen, om 9.27, ik direct met de les kon beginnen. Het was een mooie gedachte en zo ging het ook bijna, alleen was het inloggen niet helemaal goed gegaan en had ik mijn zoontje van bijna 3 nog bij me, die niet van plan was om mama zo snel los te laten.

Ik besefte dat het nu echt een kwestie was van vertrouwen.

Dat het goed zou gaan met mijn zoontje. Dus om 9.30 opende ik de online live training. Omdat het mijn grote droom is om elke vergadering in stilte en met een NineMinMax te beginnen, deden we dat zelf ook. Terwijl we zo bezig zijn, voelde ik de rust in me terugkeren. Het zorgde er echt voor dat ik alles wat er daarvoor gebeurd was, los kon laten en met mijn volle aandacht bij de les en de deelnemers kon zijn. Ben dan ook heel dankbaar voor de fijne reacties die ik na de les kreeg, met als topper: “Dank voor je kalme begeleiding en aanwezigheid”.

Herken je dat, dat je ergens mee bezig bent en je dan precies die dingen op je bordje krijgt?

Ik hoor heel graag jouw verhaal. Laat je het me hieronder weten?

Geniet van je dag, geniet van jezelf!

Humbly yours,

Sat Kirtan Kaur Khalsa